Fujifilm Instax mini 8

Ik heb een nieuw speeltje: een Fujifilm Instax mini 8 instant camera. Ik zag de rolletjes staan bij de Hema (wat blijkbaar een wonder is, want ik heb inmiddels begrepen dat die meestal uitverkocht zijn!) en toen moest ik er meer van weten. Want zo'n instant camera leek me al langer leuk, maar ja, lastig enzo. Nu is het zo dat ik bij de Hema sowieso elke week wel kom, als het al niet vaker is, dus dat veranderde de zaak. En ja hoor, Hema bleek (online) niet alleen rolletjes, maar ook camera's te verkopen (veel goedkoper dan bij andere winkels allebei) en allerhande schattige accessoires zoals fotoalbums en kaartjes waar een foto in past. De camera's waren uitverkocht, maar de volgende ochtend keek ik nog eens en toen waren ze er weer. Ik ging voor geel, want een roze (digitale) camera heb ik al. Nog nooit wachtte ik zo ongeduldig op een bestelling!

En dit is hem dan, met de eerste foto die ik ermee maakte:

Voor wie zich afvraagt waarom ik in hemelsnaam de boekenkast fotografeerde: voor mijn lerarenagenda.

De camera werkt heel simpel. Als je hem aanzet, geeft een lampje aan op welke stand je hem moet zetten qua belichting, en als je zogenaamde high key foto's wilt maken (dat is hippe taal voor overbelicht), zet je hem een stand donkerder, of bij de donkerste stand (het huisje), op high key. Je kijkt door de zoeker, drukt op de knop en je foto komt bovenuit de camera. Helemaal wit! En net als je denkt dat er iets mis is gegaan, zie je langzaam je foto verschijnen. De foto's zijn klein, soort creditcardformaat, en ogen inderdaad een tikje ouderwets qua kleur. Ik word er echt heel vrolijk van!

Knotje wilde natuurlijk ook gelijk op de foto en zorgde ervoor dat ik erachter kwam dat je niet al te dichtbij moet fotograferen (wat ook keurig in de handleiding staat, overigens). Maar ook de scheve en wazige mislukte foto is schattig, dus belandde hij gewoon 2x op de kast.

En ja, dan ga je gekke dingen doen, zoals met de instant fotostand van je retro camera-app een foto maken van je echte instant foto's die je net hebt gemaakt aan de Lek, met je (ook nieuwe) retro jelly shoes ernaast. En je daar vooral ook heel cool door voelen ;)

Dat was wel het moment dat ik erachter kwam dat ik iets nodig heb om mn camera in te stoppen (los in de tas gaat hem qua bescherming en formaat niet worden!), maar ook om de gemaakte foto's in te doen (want ja, die heb je dan dus in je hand, en dan?). Dus fotoblik en cameratas besteld. Ik ben benieuwd, to be continued...

De krans van Pino

Ik geef inmiddels al weer 4 jaar begeleiding op scouting aan de explorers, de leeftijdsgroep van 14-18 jaar. En dat betekent dat mijn eerste explorers na de zomer uitvliegen. Hun laatste avond bij ons lieten ze niet ongemerkt voorbij gaan, en wij als begeleiding kregen allemaal een zeer toepasselijk cadeau van ze. Ik kreeg Pino:

Tja, wie mij een beetje kent, weet: Sesamstraat en klassieken, veel meer Judith wordt het niet! Ik ben dan ook superblij met mijn Pino. Voor de kenners: ja, die toga klopt! En de krans is van echte blaadjes. Maar hoewel die er na een dikke maand nog best mooi uitzien, zijn ze echt niet meer scoutproof, en Pino moet wel mee op kamp natuurlijk!

Dat probleem besloot ik te tackelen: ik haakte voor Pino een nieuwe krans. Met zelf ontworpen blaadjes, want wat ik vond aan patronen op het web, was het natuurlijk allemaal net niet. Ik maakte de blaadjes simpelweg vast op een sliertje lossen dat om zijn hoofd past en tadaa! Pino kan in stijl op kamp!



Zeno in Athene: the movie!

Zeno in Athene/Zeno in Athens!

PS: bij 50 volgers zou ik wat weggeven, dat ben ik niet vergeten, maar ik beraad me nog even op wat... Binnenkort een give away dus, je kunt nog aanhaken!

PS: I said I would give away something when I reached 50 followers, but I am still thinking what... In any case there will be a give away soon, and you can still become a follower!

Zeno in Griekenland

Klaar voor vertrek

In het vliegtuig naar Athene

Toren der Winden, Athene

Familiereünie in het museum in Piraeus

Kaartje schrijven

Vriendje op de Kerameikos

In de Stoa van Attalos

Kapelletje in Chania, Kreta

Op het strand van Nea Chora

Graffiti in Patra

Op de boot van Patra naar Venetië

Onderweg naar huis (station Venetië)

Als mijn talen mensen waren...

...dan konden we het goed vinden!

Nederlands zou een familielid zijn, iemand die ik van kinds af aan al mocht, met wie ik goed kan praten en samenwerken en met wie ik veel plezier heb. We hebben veel samen meegemaakt en aan een half woord genoeg.

Duits is dan een vriend van de familie of een familielid wat verder weg. Zo iemand die er al was toen je een kind was en met wie je naarmate je ouder werd, zelf ook meer contact kreeg. Vertrouwd, maar niet heel close.

Engels is een oude vriend of vriendin, iemand die ik al lang ken. We komen elkaar in het dagelijks leven veel tegen en hebben een vanzelfsprekend contact. We kennen elkaar goed en de relatie is gezellig en ontspannen.

Frans is ook een oude vriend, maar dan iemand met wie het contact is verwaterd. We spreken elkaar zelden en zijn niet erg meer op de hoogte van elkaars doen en laten. Toch weet ik, dat als ik weer contact zoek, het weer zal zijn als vanouds. Dat komt wel weer.

Een bijzondere band heb ik met Oud-Grieks en Latijn. Doordat het oude talen zijn, is het contact wat afstandelijker dan met de moderne talen, maar ik ken ze al wel lang en heel goed. We kunnen goed samenwerken met z'n drieën en hebben daarbij veel plezier. Ondanks dat ze wat verder van me afstaan, hebben we trouwens wel degelijk ook een persoonlijke emotionele band en ik hoef denk ik niet te zeggen dat ik ontzettend veel van ze houd.

Nieuw-Grieks heb ik leren kennen omdat vrienden ons zo graag aan elkaar wilden voorstellen. Ik was in eerste instantie niet bijzonder geïnteresseerd, maar gaf het een kans omdat ik wist dat Oud-Grieks en Nieuw-Grieks ook close zijn (wat ik zag als een aanbeveling natuurlijk) en werd al snel toch hopeloos verliefd. De relatie was een tijd heel intens, maar de afstand heeft de liefde uiteindelijk toch wat bekoeld. Echt weg zijn de gevoelens nooit gegaan, maar ze raakten wel heel erg op de achtergrond en we hebben al een tijd heel weinig contact.

En dan Italiaans. Die vond ik eigenlijk al interessant voor ik Nieuw-Grieks leerde kennen, maar ik was een beetje verlegen en ondernam geen actie. Toen we elkaar af en toe tegen begonnen te komen, heb ik voorzichtig toenadering gezocht, maar het heeft lang geduurd voordat ik echt een gesprek durfde aan te knopen. Inmiddels hebben we dagelijks contact, al blijft de afstand toch een belemmering, en klikt het super. Het is een liefde die me heel erg inspireert.

En nu heb ik plannen om naar Griekenland te gaan van de zomer. Zoek ik voorzichtig weer toenadering tot Nieuw-Grieks, maar ben ik ook bang de relatie met Italiaans daarmee te schaden. Grieks is mijn oude liefde en exotisch en interessant, maar met Italiaans heb ik inmiddels iets opgebouwd dat ik met Grieks al lang niet meer heb. Toch denk ik dat het met Grieks ook wel weer goed kan komen. Ik kan en wil niet kiezen, en ben dus blij dat mijn talen toch geen mensen zijn...

Graffiti in Leiden

Gister ging ik met vier leerlingen uit de zesde klas en een collega naar Leiden voor de jaarlijkse jeugddag van het Nederlands Klassiek Verbond: een dag met lezingen over de examenonderwerpen Grieks en Latijn en een museumbezoek. In Leiden bleek veel leuke graffiti te vinden:

Een paar van de vele omhaakte en ombreide  bomen die we onderweg zagen.

Op de wc-deur op de universiteit: 'I believe in Sherlock Holmes' - 'Believe in The Doctor: he travels through time and space'.

Op mijn tafeltje in de collegezaal: graffiti op niveau.

Homeros, rappers en Zumba

Als lerares klassieke talen heb ik last van een soort dubbele beroepsdeformatie. Ten eerste is er het leraarschap, dat zich niet door de schoolmuren laat tegen houden. Ik scan onbewust ook in mijn vrije tijd alles wat ik lees op taalfouten en moet me geregeld inhouden om niet te 'jufferig' uit de hoek te komen. Daarnaast ben ik altijd op zoek naar ideeën voor lessen en bestudeer ik onwillekeurig pubers 'in het wild', bijvoorbeeld in de trein.
Werk en privé gescheiden houden is moeilijk in het onderwijs. Bij mij komt het er in de praktijk op neer dat ik mijn privé-leven aardig buiten school houd, maar mijn werk altijd mee naar huis neem. Dat eerste vind ik wel lekker: als ik me rot voel, kan ik echt met de tranen achter mijn ogen de school binnenlopen, maar zodra de eerste leerling over de drempel stapt, vergeet ik mijn leven en zo kan ik dan pas halverwege de weg naar huis me weer realiseren dat ik niet zo vrolijk was. Dat tweede is uiteraard niet altijd relaxed. Gelukkig houd ik van mijn werk en bovendien ben ik het gewend, dus ik zit er meestal niet zo mee.

De tweede component van mijn beroepsdeformatie zit hem in het feit dat ik een vakidioot ben op het gebied van de klassieken. Dat uit zich er bijvoorbeeld in dat mijn vakanties meestal intensieve studiereizen vol musea en opgravingen zijn, waarna ik terugkom met aankleding voor mijn lokaal en verhalen voor in mijn lessen die beginnen met: 'Ik ben er geweest...'. Doet het altijd goed. Het betekent ook dat mijn huis vol klassieke dingetjes staat en dat ik een bibliotheek aan vakliteratuur verzamel die nu al niet meer echt in de boekenkast past en daarnaast een immer groeiende collectie leesboeken met klassiek thema heb.
Soms gaat deze obsessie met de klassieken wel wat ver. Zo liep ik van de zomer (overigens met mijn vakcollega, die daar toevallig ook was), door Central Park in New York en zag een rapper die al improviserend zat te rappen. Een normaal mens zou denken: 'goh, leuk', ik zag ineens een link met de orale poëzie van Homeros, die eeuwenlang door rondtrekkende, improviserende dichters werd voorgedragen, én daarmee gelijk een lesidee.

En soms, heel soms, gaat die vakidioterie zelfs mijzelf een tikje te ver. In de Zumba-les geef ik mezelf vaak opdrachten, om doelgericht te werken aan mijn danspasjes (juist, ik bejuf ook mezelf). Zo let ik bijvoorbeeld op mijn armen, of op de overgangen tussen verschillende bewegingen. Afgelopen week besloot ik te letten op de snelheid van bewegingen: smeer je de beweging gelijkmatig uit over de hele tel of maak je hem kort en fel?
Nu had ik vorig weekend aan de Lek gezeten met een boek over de verteltechnieken van Homeros en toen dat eenmaal boven was gekomen (de termen versnelling en vertraging schoten door mijn hoofd), bleef ik links zien: vaste formules in de poëzie en terugkerende pasjes in de dans, variaties daarin, primair en secundair publiek, vertellers en dansers als vertolkers van het verhaal... Zucht. Uiteindelijk leverde het wel wat op: ik ontdekte rustpunten in de dansen en werkte daar aan, maar een beetje zorgelijk vond ik het wel.
Daarom besloot ik vandaag op de maandelijkse Zumba Party een wat minder intellectueel thema te nemen: ik koos in iedere dans een pasje dat ik extra energiek danste. En dacht daarbij toch heel even: energie is een Grieks woord...

Een antiek everzwijn

Het eindexamen Grieks van komend jaar gaat over Homeros, de Odyssee om precies te zijn: het oude verhaal over de held Odysseus die na 10 jaar oorlog voeren in Troje (om één vrouw nog wel), ook nog eens 10 jaar op zee moest zwerven en de nodige avonturen en rampen beleven, voordat hij eindelijk zijn vrouw en zoon en land weer terug zag.

Toen ik begon met voorbereiden voor de eerste lessen, pakte ik mijn exemplaar van de Griekse tekst uit mijn studietijd erbij. Bij klassieken staan er met enige regelmaat boeken op je boekenlijst die alleen nog tweedehands te krijgen zijn, en dit was er zo een. Het is een mooi, oud boek met een bruinrode kaft waar niet meer op staat dan 'Homerus. Ilias. Odyssee.', in kleine gouden letters in een vierkantje middenop. De bladzijden zijn gelig en dun en staan simpelweg vol met Griekse tekst. Ik houd van dat boek.

Het leuke aan tweedehands dingen is dat ze vaak sporen vertonen van hun vorige leven. Zo staat voorin dit boek: 'Geschenk van G4 bij mijn afscheid van het Heymanslyceum', met daaronder een rijtje namen (voorletter en achternaam). Ehm, ja, stel je even voor: Homeros als cadeau voor een vijftien- of zestienjarige jongen. Het is dan ook gedateerd in 1960. Verder staat er ook nog 'potloodaant. H' en twee doorgekraste prijzen. Achterin zit ook nog een mysterieus kaartje met 'maandag 1 mei zijn onze kantoren de gehele dag gesloten', waarop regels Grieks met deels Nederlandse en deels Engelse vertaling zijn gekrabbeld en Engelse spreuken. Aan het handschrift te zien, is ook dit kaartje van deze eerste eigenaar van het boek.

Deze anonieme gymnasiast heeft bovendien aantekeningen in de tekst gemaakt (dat zijn dus de potloodaant.). Gezien de opmerking van de boekwinkel heeft mij dat geld gescheeld, maar ik heb er af en toe dankbaar gebruik van gemaakt tijdens mijn studie. Het zijn prima aantekeningen. Inmiddels zijn ze bij sommige passages gemengd met mijn eigen collegeaantekeningen.

Eén keer heeft mijn voorganger me ontzettend aan het lachen gemaakt tijdens een college. Hij heeft namelijk bij de passage waar Odysseus herkend wordt aan zijn litteken en vervolgens verteld wordt dat hij dit gekregen heeft door een aanval van een wild zwijn, een allerschattigst zwijntje getekend. Dus toen ik vorige week Homeros erbij pakte, was dat ook een van de eerste dingen die ik deed: even het zwijntje opzoeken! Ik denk dat als we bij dat stuk zijn, ik mijn boek maar een keertje meesleep naar school, om de meiden van 6 Grieks (want het zijn alleen meiden) kennis te laten maken met het woeste everzwijn dat Odysseus zijn litteken bezorgde:

Ik houd van Grieken en Romeinen